Paradigma van risicobeheersing

Decennialang overheerst bij het aannemen van nieuw personeel en het laten doorgroeien van ‘zittend’ personeel het paradigma van risicobeheersing. Organisaties willen bij het nemen van deze beslissingen zo weinig mogelijk risico lopen. Zij willen geen kat in de zak en het assessment moet dat helpen voorkomen. Het dient daarbij als onafhankelijk advies om de juiste beslissingen te kunnen nemen.

Hoe lang gaat risicobeheersing nog op?

De assessmentdienstverlening timmert daarmee al jarenlang flink aan de weg. En dat is zeker niet voor niets. Het kaf van het koren scheiden loont. De verwachte meeropbrengst van een goede werknemer ten opzichte van een minder goed functionerende medewerker is interessant voor organisaties. De kosten van een disfunctionerende medewerker zijn vaak fors voor een organisatie. En die laatste kosten staan weer in het geheel niet in verhouding tot de kosten van een gedegen assessment center. Risicobeheersing loont is de gedachte, organisaties betalen er goed voor en iedereen kent het speelveld en de bijbehorende spelregels. Maar hoe lang gaat dit nog op in de steeds sneller veranderende wereld van werken?

Ontwikkelingen op de arbeidsmarkt

Of we straks weer hoogconjunctuur krijgen of niet, aannemelijk is dat – als gevolg van demografische ontwikkelingen – er een nieuwe krapte op de arbeidsmarkt ontstaat. In sommige sectoren van de economie is deze al begonnen en het zal niet lang duren voordat andere sectoren in Nederland hiermee te maken krijgen. De ervaring leert dat bij krapte op de arbeidsmarkt er doorgaans weinig animo is om de sollicitatieprocedure te verzwaren met een assessment. “We mogen als organisatie al blij zijn als we überhaupt iemand voor de functie kunnen krijgen” is een dan vaak gehoorde opmerking. De utiliteit van een assessment neemt in zulke gevallen ook feitelijk af. Daarbij komt dat de nieuwe generatie die toetreedt tot de arbeidsmarkt (generatie Y) een andere benadering vraagt om daadwerkelijk gecommitteerd te raken aan een organisatie. Zij kiest immers meer voor vrijheid en zelfontplooiing dan voorgaande generaties en is doorgaans autonomer in haar oordeel. De vraag is hierbij of deze generatie geïnspireerd raakt door organisaties die hen benaderen vanuit het paradigma van risicobeheersing. Bovendien veranderen functies en rollen in hoog tempo en projectmatig werken wordt eerder de norm dan uitzondering. Dat betekent dat een assessment dat alleen functiegeschiktheid meet, al na enkele maanden niet meer relevant kan zijn. Mede vanwege deze ontwikkelingen dient zich de vraag aan wat – in deze nieuwe werkelijkheid – de toegevoegde waarde zal zijn van de assessmentdienstverlening.